Köylümüzün Durumu

Köylümüzün durumu eskiden ne zor idi

Dünyayı tanımazdı insanımız kör idi

Hiç bir şey değişmezdi yeni işler hor idi

Yine de özlüyorum ey gidi eski günler

Dürüsttü insanımız birbirine yâr idi

Kardeşten de ileri herkes kafadar idi

Büyükler dinlenirdi saygı, sevgi var idi

Sohbeti hazlıyorum ey gidi eski günler

Çoğu gurbete çıkmış köy herkesi almadı

Aniden zengin olmak hiç de iyi olmadı

Bazıları şımarmış insanlığı kalmadı

Görüp de sızlıyorum ey gidi eski günler

Eskiden aç gezenler şimdi derdi şişmanlık

Komşuluk sona ermiş baş göstermiş düşmanlık

Bundan rahatsız olup kimse duymaz pişmanlık

Dehşetle izliyorum ey gidi eski günler

Gerçekleri yazarak kurtulmalı vebalden

Gördükçe hayret eder üzülürüm bu halden

Geçti benden bu dünya umut yok istikbalden

Kış oldum buzluyorum ey gidi eski günler

Ne oldu insanlara neden beni duymazlar

Bu uyku, bu gafletten acep neden aymazlar?

Dilerim buz yüzünden ayaklarım kaymazlar

Yolları tuzluyorum ey gidi eski günler

Kırk iki sene oldu dışarda duruyorum

Köyde olup biteni sürekli soruyorum

Sanki bir pencereden köyümü görüyorum

Uzaktan gözlüyorum ey gidi eski günler

Yaylaların komların hasretini çekerim

Hayatımız böyledir mecbur boyun bükerim

Elden ne gelir deyip göz yaşımı dökerim

Gurbette yazlıyorum ey gidi eski günler

Der Mikdadi dilerim uyanacak köylümüz

Birbirine güvenip dayanacak köylümüz

Ne günaha girecek, ne yanacak köylümüz

Gönlümü nazlıyorum ey gidi eski günler

Şair Mikdat Bal