Gönül

Viran dağlarında harabe olup

Cananından ayrı yaşıyor gönül

Kaptırıp kendini serabe dalıp

Daha öteleri aşıyor gönül

Bulutları yorgan edip bürünür

Güller diyarından ıtır sürünür

Ya Zühal’de ya da Ayda görünür

Saman yollarında şaşıyor gönül

Kaptırıp ruhunu esen yellere

Göğüs gerip birçok acı hallere

Kavrulayım diye düşüp çöllere

Ağustosta donup üşüyor gönül

Çağırır yâr diye titrek bir seste

Hüzün var ateş var her bir nefeste

Öyle bir ateş ki yakar aheste

Zemheride yanıp pişiyor gönül

Aradığı yoktur baktığı yerde

Gül biter göz yaşı döktüğü yerde

Oturup kalıyor çöktüğü yerde

Dünyanın yükünü taşıyor gönül

 ……Dertten kaçıp derde düşüyor gönül

Şair Mikdat Bal