Hüsran Sevda

HÜSRAN SEVDA

Suya düşen hayallerle, dolu hep

Aşka ümit bağladığım her anlar

Kader değil, sendin, vefasız sebep!

Beni, benim gibi, sevenler anlar

Bir hevesmiş meğer ansızın geçti

Sensiz yaşamanın,  hazzını seçti

Yangınlarda, kül olmaktan, vazgeçti

Ben yandım bir kere, yanmasın canlar

Bir zalim yüzünden, aşk beni yıkmış

Suçlu gibi kader, kodese tıkmış

Ruhum, firar sanki, bedenden çıkmış

Bir mahkûm misali, ah ile inler!...

Bir hiç olsam bile, senin gözünde

Bir kuş kadar hürüm! Şu gökyüzünde

Sen ister dur, ister durma sözünde

Bunsan sonra artık, seni kim dinler!

Vicdanım çok rahat, yok ki bir suçum

Bir Aşk ateşiyle, yanmıyor içim

Umarsızım! Sana karşı, bir hiçim

Ne seni anarım, ne kulak çınlar

Şu gönlüm mülteci, sevdamsa sürgün

Bak iltica etmiş, yüreğim vurgun

Beklesen de asla dönmem, hiçbir gün

Bitmez kâbustu, yaşadığım dünler!

Silinmiş anılar, kayıp yerinde

Hüzünler kalmış, bir tek derinde

Elleri boş dönmüş, her seferinde

Vefalı!ya hasret, geçen zamanlar

                          28. 11. 2016