Öldüm Arkadaş

Yokluksa acı dibine kadar yaşadım.
Sevgisizlikse yaşadım.
Mutluluksa hep eksik kaldım.
Bir adım öteye geçmedi tebessümlerim.
Sonra bana dediler ki sen hazır degilsen kim mutlu edebilir seni.
Ben hep hazırdım.
Cahildim arkadaş çok cahildim.
En büyük kararlarımı en küçuk zamanlarımda vermiştim.
Çok cahildim..
Olur sandım.
Olmadı...
Yürürüm sandım, düştüm.
Yüzerim sandım, boğuldum.
Yaşarım sandım..
 Öldüm..
Kime bu ağıt,  bu yas neyin nesi yıllardır susamadım.
Bir dilim ekmeğin etrafında toplanan mutlu çocuklardan en şen kahkahaları atandım.
Yüzüm dursa içim gülerdi içim dursa gözlerim.
Ben o günlerin gelmesi için herşeyi yapardım.
Herşeyimi yitirmiştim,,,
Zamanımı ömrümü gözyaşlarımı,
Ama umudum sağlamdı dik duruyordum başım her şeye rağmen dikti.
Utanmazdım, çünkü günahsız olduğuma Tanrı gibi inanırdım.
Yalana şirk gözüyle bakar, namusa laf ettirmezdim.
Kirlendim..
Çünkü umudumuda yitirdim.
Ne dünden guzel günlerimin hatrı ne yarından bir gamzelik beklentim kaldı.
Satmayı ögrendim arkadaş önce hayallerimi sonra doğrularımı.
Bir avuca sığacak kadar küçük kalbim uğruna kendimi belki de...
İnsan sadece yatakta fahişe olmazmış, onu öğrendim.
Kafam yerde gezmek belki de en acısı. Kimseye kızamıyorum en ağırını yaptım.
Velhasıl sustum.
Bir daha konuşmamaya ant içmişçesine. 
Çok guzel susuyordum hayrandı herkes.
En azından bunu becerebiliyordum.
Vakit gitme,vakit kalmama, vakit ölme vaktiymiş, yeni anlıyorum.