H A M U Ş 1

Hamuş

Sufiyem

Bin kere vurulsam

Beyaz tebeşirlerle çizerler

Düştüğüm yeri…

Aç gözlerini:

//Yıkıldığım kelimelerden inşa ettim bütün şiirleri…//

Sufiyem

Çenesi düşmüş haberlere kaçıyor gözlerim

Üzerinde önlüğü eskimiş bir işçi

Hiç hiçine ölüyor…

Yeni fark ediyorum gözlerimin rengini

Kızıldan griye dönerken

Hayatın ilkbaharında

Üzerime kokusu siniyor

Gazete kupürlerinin…

//Utangaç yanaklarımda uyanıyor sabahlar…//

Sufiyem

Gözlerimde böğürtlen yazı,

Parmaklarım sonbahar,

Dudaklarım geçmişinden içmiştir ayazı.

Saçlarımda infazsız fırtınalar.

Ama hep bildim kendimi

Yanaklarıma yakışmadı kırmızı

Tanıdım çatlamış aynalarda

Bu talihsiz avazı…

//Öpüşmeyi bilmeyen şiirleri özgürlüğüme astım…/

Sufiyem

Adımlarımı Âdem’den öğrendiğimi

Söylemedim hiç kimseye

Havva’ya koşarken düşe kalka

Kalbini çalan hırsızı sevdik

Gönlümüzün aşk yakarışlarında

Vol/kan olup aktı Havva…

//Üstüne bastığın yolları Kirleten kuşlara küstüm.//

Sufiyem

Evrenin kayıp kelimelerinde

Sağır kulaklarıma şerh düşer sözcüklerden

Bilemezsin

Boynuna yakın bir coğrafyada

İsmine üşüşen kelimeler

Tutuksuz yargılar beni

Hep derim zordur diye

Sessizliği dinlemek

Sessizliği konuşmak,

Sessizliğe kavuşmak…

//Yüreği tenha bakışlarımda, hayatı esir ediyor dudaklarım..//

Sufiyem

Bilirsen

Ateş olur

Göğsümün orta yeri

Görebilene

Cehennem  de oradadır

Cennet de orada

Cehennem   oradadır

Cennet  orada…

Âdem Efiloğlu