Vefasız Vicdanlı

VEFASIZ VİCDANLI

Ne yarınlarım var

Artık!...

Ne ikinci, bir baharım

Ruhumda

Amansız bir hastalık

Ben, olmayan

Kaderime yanarım

Benim, kaderim;

Yalnızlık…

Bir ümidim yok!

Hayata dair

Köşemde,

Ölümü bekler,

Dururum

Bilinmez,

Bu özlem nasıl dindirilir?

Ben,

Kendi kendimin,

Dostu olurum

Yalnızlığımı

Kim paylaşabilir?

Beklemiştim,

Vefayı, uzun yıllar

Bir gün, çıkıp geldi

Ummadığım bir anda

Meğer

O da

vefasız vicdanlı çıktı ,

Neye yarar

Bırakıp bitti beni,

Olmadık bir zamanda

Hayatımda iz bırakmadı,

Kimse onun kadar…

Düşündüğüm;

Ölümdür, her dem

Ne mutluluk,

Ne bir başka sevda

Onunla geçer

Her günüm,

Her gecem

Demişim;

Ölümden başka

Her şeye elveda!

Hani

Bir şiirimde

Dediğim gibi

Ben, “Ölürsem bir akşam üstü ölürüm”          

Artık o tarafta

Mavi düşümü görürüm

Sadece bil ki

Benim bu kabusun sahibi  18. 07. 2010