Yunus Emre Sevgi İnsanı

Candan maldan kimse emin değildi 

Halinden bezmişti, Anadolu nar 

Moğol istilası tekin değildi 

İktidarsız sultan, kargaşaydı yar! 

Bu dehşet içinde gezdi manisi 

Umutsuza umut oldu can gibi 

Dillendi yeniden ilahi sevgi 

Yaşama heyecan, sunmuştu bahar... 

Kölesi olunca Rabbine Yunus 

Nurun içinde nur, sevmişti ulus 

Dilinde nağmeler denir miydi sus 

Dergâhına gelen duymazdı azar! 

İlim sahibiydi sevgi ateşi 

Kim bulsa olurdu gönül kardeşi 

Mevlana çağında yaşayan eşi 

Şiir cennetine sunmuştu ikrar! 

Biri biliyorum dese beyhude 

Yok aramış olsak kabri nerede

Elde avuçta yok herhangi belge

Manisi dolaşır yar diyar diyar!

Kuruyan dudağa beyitleri su 

Sarhoşluk verirdi dediğinde Hu 

Bir Yunus olsaydım çağımda yahu 

Kalpleri sarardı aşk dolu nazar...

Saffet KURAMAZ