Ölüm Dirim İçice

Ölüm dirim içicedir her can sahibi tadar

Tekrarı yok hayat tektir, gafil olan kul naçâr

Fırsatların bu dünyada sayılı nefes kadar!

Rızkı biten son olarak ecel şerbeti içer

Ömür kendi mecrasından asla aşmaz bendini

Nefsi kemle, böylelikle yık iblisin fendini

Râm olmakla gül-feşân'a bülbül sanma kendini

Gençlik nadide bir cevher bir gün elinden kaçar!

Ölümle başlar kişinin irsali ve isali

Huzura çağrılmak anî beklemezken visal’i

İnanca bigâne olan kurur saman misâli

Hem dünya hem maverâ’da azaba olur düçar!

Dünya fani biliniyor, azdır bunu fark eden

Hüsran bulur, kayıp eder tövbesinden çark eden!

Rüsvay olur dü-alemde, taatini terk eden

Son nedamet kâr eylemez artık iş işten geçer!

Aklından çıkarma dostum ölüm hakikatini

Ehlisünnet yolundan git bozma itikatını

Allah ile misakına göster sadakatini

Onun yolunda olanlar gökte kanatsız uçar

İman ile göçmek de var kul bilemez sonunu

Şebiarus gibi görür o kul ölüm gününü

Ey Mikdatî umutlu ol Hakka çevir yönünü

Rahmeti her şeyi kapsar ola ki rahmet saçar

Şair Mikdat Bal