Namert Olan Savaş, Deprem Değil; İnsan, İnsan

Patlar tek tek bombalar el ayak farklı yerde

Fikirler savaşıyor sen haklısın ben haklı

Deprem manzarası işte insanı örtmüş perde

Enkaz, sarmış toz duman seyrediyor meraklı…

Umudunu yitirmiş beli bükülmüş hali

Şaşkın şaşkın bakardı duracak gibi kalbi!

Üzerine düşseydi tonlarca iki kolon

Hissetseydi halini patlamış gibi balon

Dünyası görünseydi faydasızdır her talan

Dökerdi ecel teri, ne yaşadıysa saklı…

Umudunu yitirmiş beli bükülmüş hali

Şaşkın şaşkın bakardı duracak gibi kalbi!

O enkazın altında kalmıştı sevdikleri

Birkaç parça kaldırdı yok, yoktu övdükleri

Tonlarca ağırlıkta, kalkmıyor sövdükleri

Yok, enfes sofralar… Şok, nefsine toz azıktı!

Umudunu yitirmiş beli bükülmüş hali

Şaşkın şaşkın bakardı duracak gibi kalbi!

Biri savaştı insan eliyle zülüm eder

Diğeri doğal afet tedbirsiz idam eder

Bilmez ki kıymet kişi, kendine kıyım eder

Bu gaflet uykusuna dalana ne yazıktı…

Umudunu yitirmiş beli bükülmüş hali

Şaşkın şaşkın bakardı duracak gibi kalbi!

Saffet Kuramaz