İstanbul Gibi...

Eklem yerlerinde acılar büyüyor

Yolda kalmış cümlelerin,

Yoldan çıkmış cürümlerin de faturasına nail iken

Adsız ve sızılı feryatlarında

Yolu kesişen kadınların:

Bir ırmakta aklanmak istenen günahların küpeştesinde

Doğurgan martıların kulak çınlatan çığlıkları.

İstanbul sabahlarında tenha kalabalığı

Yorgun ruhumun,

Yolda kalmışım işte:

Bir yakadan diğerine geçemediğim:

İstanbul gibi sevdalı,

Melankolik koyların gölgesinde meşk eylediğim.

Kara cahilleri yine cehaletin pençesinde;

Kara lekelerin çivit rengi masumiyeti ırgalayan yalnızlığı:

Bir imzada ömür boyu sürecek aşkın da izleğinde

Yine ölümün çatallı sesi,

Nifak sokan aşka o eda

Yine seyrelmiş düşlerin

Gıyabında bir reçete işte

Tahliye edilmiş masumiyetin ömürlük mücadelesi:

Hadi söyle şimdi:

Kim suçlu kim haklı?

Döngüde rehavet aslına ihanet bildiğim

Bir yorgunluk yine seyyahların mertebesine

Ermeyi dilediğim o kanıksanası yürek sesi:

İç güveysinden hallice, demelere inat:

İdare ederim şükür demelerin de vebali,

Az sonra kopacak fırtınada saklıyım işin aslı:

Ha şimdi ha yarın, demelere ihanet benimkisi

Biraz da metazori

Yengide ve yargıda;

Sonu gelmek bilmeyen o imkânsız aşklar peronunda

Bir de… demeye ne hacet?

Olmayacak duaya âmin mademki aşkın raconu:

Ben senin yerine de severim,

Altı üstü bir yürek,

Sağdıcı olsa da hüzün.