Benim Gibi

          BENİM GİBİ

Asılı kalmış gibi dudaklarımda duran sözler

Düşüverdi kâğıda şimdi

Hangi külhan yakıyor güneşin ateşini?

Bilmem ki!

Sönerken güneş ufukta anlamını yitirdi renkler

Karardı aniden dünya

Beyaz defterde bir mürekkep lekesi gibi

Güneş söndü ve ateşi tükendi

            Rüzgâr kükredi kayalıklara

Karanlığa saklanarak,

Sevgiler yeşil su oldu

Gözler midye kabuğu

Gözyaşı nadide bir inci

Bir kuş suya kondu

                                   Birkaç damla içti

Göğe kaldırıp başını

Sessizce şükretti

Baktı suya düşen gölgeme

Sen ölmüşsün dedi,

Kuş uçtu, su titredi

Bulut ağlıyordu toprağa alçalarak

Ve ölü üşüyordu!

Rüzgâr ağaçların saçını tarıyordu

Islık çalarak

Gecenin koyu lacivertinde

Acı bir tebessüm gibi

Düşmüştü dünyanın yüzüne hüzün

Ne kadar çekiciydi

Ne güzeldi halbuki

Renklerle süslüyken dün!

Her akşam koşarak batarken güneş

Gözlerimle uğurladım veda eden günü

Ve dualarımla ağarttım gecenin karanlığını

Her sabah

Meltemler kovalardı bulutları

Bulutlar ağlardı

Islak ve serin

Susamış yaprağına düşen çiğle

Çiçek titriyordu

Ve ölü üşüyordu

Benim gibi!

                                 25-02-2008

Şair, Burhan AKSU