Kör Ağıtlar

Açlığın nizamında kör ağıtlar;

Düşkün bir kadın tadında bilmece,

Seğirten mıknatısı yüreğin en debdebeli yok oluş.

Az sonra kopacak fırtınadan mütevellit olsa keşke

Yaşam gayesi.

İsinde saklı,

Ser verip sırlara döktüğü nameleri de

Fukara yetilerin ayyuka çıktığı kayıp menzil.

Gövdesinde hınzır ve metruk bir yanılsama,

Tadında yoksunluğun daimi varlık tasası,

Yine ömrün ikbalinde göreceli bir saltanat;

Keşke boca etsem derdi tasayı

Ve uzansam boylu boyunca

Artık hangi şerh ise düştüğüm

Olmaz mı yüreğin yongası?

Yine açtığı her parantez Tanrı’nın

Bir de ölümüne sevdalandığım umutlarımdan geriye

Kalan onca tortu yine pervasız bir kıble

Şu beşeri tantananın gölgesinde

Yerleşik o düzende kanıksanası bir rahle

Duaları buyur ettiğim:

Andan müteşekkil,

Sondan yana tüm tasası,

Dünde kalsa da tüm yası…

Sakıncalı mı yoksa onca zümre?

Hani peşrevinde aşkın

Bir de eremediğim sükûtun güncesine

Koyduğum son ibare:

Bir gönülde saklı bir de yüksündüğüm

Ölü lehçesinde çocuk isyanlarımı feragat ettiğim

Ne çok kalburüstü yankı:

Bir duyulmazın indinde bir de görmediğim

Karanlığın seyrinde dalışa geçtiğim…