Müphem

tekinsiz bir bulut peydah olmuş göğüme
derviş hırkası giymiş rahipler gibiyim
içimde şeytan taşlıyor, aşktan sabıkalı bir şaman 
sabır çatlatan bir Araf’a düşmüşüm 
inandığım ne varsa, bu gün hepsi yalan

neşter'im hançer olmuş 
hançerim kalem…

kendi cennetimden kovulmuşum
sırtım, kesik kesik kırbaç izi
içimde bir zemheri üşüyor 
aşktan, sevgiden, güzel şeylerden bahsetmek istiyorum
her cümle sinkaflı küfre dönüşüyor

aşklar ve çocuklar ölmesin diye şiirler yazıyorum
bütün cellatlar, avına pike yapmış alıcı kuş oluyor

kitabın daha başında ölmüş roman kahramanıyım
her namluya açık hedef olmuşum
kirli şehirlerin, kirli mazgallarına kan olup akmışım
geçit vermez dağ köyleri gibi fırtına dinse bile 
rüzgar kesilmez göğsümün çeperinde
kayaklarım çığ uğultusu
hüznün kelepçesi şıngırdar bileklerimde 


bir zaman adım kadar emin olduğum her şey
şimdi biraz ikircikli… 
biraz müphem

inancını yitirmiş müritler gibiyim
göz kırpıyor bana…
melek yüzlü bir cehennem