Son Ay Işığı

çocukluğumu yaşayamadan
büyüdüm bir başıma acılarımla
yaralanmadan dizlerim ve ellerim
yaralandı işte körpe yüreğim 
 
engebeli yollarında sevdanın
biter sandığım bu yolculuk
bitmek bilmiyor yapayalnız
her şeye inat
yürüdüm düşe kalka, karşıda kaldı hep hayat
 
iki nefes arasıydı yaşadığımız sevda
ne tam yaşadık ne de yaşayamadık
bir varmış bir yokmuş arasıydı
soracak olursan evet bunun adı aşk’tı
 
belki de vakti geldi ayrılığımızın
bak gün döndü, ışıklar bir bir söndü
gözlerinde kaldı son ay ışığı, bil ki…
gidersen karanlığa gömülür gülüşlerim...
 
Ali Haydar Koyun