Basit Acıları Olmalı İnsanın...

Öykünmek, aşkın ırmağında yıkanan şiirle eş değer,

Sevmekse maruzatın, vay haline!

Sen ki işveli kader

En mahzun tutanaksın aklımın iklimlerinde.

Peyda olan sancılardan bihaber

Yine gövde gösterisinde iç esintim

Zamkla bahşeden yapışık hüzün ve ben

Bir de nüansı o tedirgin ikilemde kalan yüreğin

Irmak bildiği senli cümleler

Ve asla biz olmayı beceremeyeceğimize dair kehanet

Yine kader kırmışken kalemi.

Aklın esir akşamlarında

Bir rahlede peyda olan

En uçuk yazı’m

Hele ki yaz’ın kininde,

Gölgelerin de feri sönmüş

Namert tüccarlar aşk pazarlarında

Yoldan çıkmış insanlığa aslında tüm ikramım:

Bir ikrarda saklı tuttukları yüzsüz telaşları

Varlıksız ithamlarında dokunaklı dokunuşlar;

Bir izdüşümünde bir de göğün maharet bildiği

Kara bulutlarında

İsraf edilen bir hüküm, bir kelam

Var mı acaba bir soran, diyenlere inat

Sormadan cevabını bellediğim,

Cevabını verip de evrildiğim…

Gecenin kümesi

Aşkın nefesi yine iflah olmaz şiirlerimde,

Bir makberde uzanmışlığım

Aşkın coğrafyasında en dik bayır,

Yükümsüzlüğüm ve hükümsüzlüğüm ihbarı

Varsa yoksa aşkı mezar bellediğim,

O arayışın son durağında

Ne ise ikramı kaderin…

Basit acıları olmalı insanın

Ve küf kokan dünlerinde ışıyan kaderin gözleri.

Neşesi bol kahkahalar ısmarlamalı

Yine gücü yettiğince,

Aşkı çarmıha geren münafıklara da olmalı bir sözü.

Son sözü varsın ben söyleyeyim

Eğer kalmadıysa takatin:

İflah olmaz tutanaklarında aşkın,

Son kurşunu sıktım madem bu son dizeye,

Eyvallah, yüreğin makberi yansız aşk, eyvallah.