Tutsak Ettik Kendimizi

TUTSAK ETTİK KENDİMİZİ

Bir sis,

         Bir duman.

         Güneş başını çıkarıyor dağlardan.

         Işığa pusu kurmuş beyinler.

         Maviler bulanık,

         Maviler dertli.

         Okyanusları bir çekebilsem diyorum kıyıya.

         Yıkasam diyorum kirlenmişliğini  karaların,

         Ama olmuyor'ki..

         Durgun maviliklerde beyaza dönmüş ölüm.

         Martılar sörf yapmıyor rüzgarların  kanatlarında   

         Denizin yükselmiş ateşi

         Deniz hasta.

         Yok' ki yüreğinde bir çiğ tanesi serinliği.

         Açıklarda bir gemi sintinesini boşaltmış

         Dikmiş gözlerini mat ve kirli

         Bir yağ tabakasının üstündeki

         Karpuz kabuklarına, teneke kutulara.

         Bir adam bakmakta denize

         Dalgın ve düşünceli.

         Allah kahretsin der gibi iki eli.

         Konuşuyor kendi kendine sallayıp başını.

         Adam hasta,

         Yok aşklarına filiz veren sürgünler.

         Rüzgarlar pişman dağ başlarından geldiğine

         Şimdi şehir kirliliğinde solukları

         Bir başka kokar.

         Rüzgarlar hasta,

         Bitmiş tükenmiş kıyılarda.

         Dalgakıranların başına konmuş martılar

         Can çekişmekte çoğu.

         Kıvrılıyor bedenlerine düşmüş

         İncecik boyunları.

         Kuşlar hasta

         Sanki ölüm uykularında.

         Bir ressamın fırçasından çıkmış yorgun

         İşlenmemiş sevaplara kurban doğa.

          Şimdi her şey kendine sığıntı,

         Şimdi her şey kendi kapanında tutsak.

         Ve biz bunu'da başardık diyorum,

         Boğduk denizi kendi sularında.

Ahmet Canbaba