Aşk Yüreğe Değince

Yedi kez yıkandı yüreğimdeki ateş,

İçimdeki kuyularda bir Garip Yusuf'um.

Biçare gelmelerimde 

Sekizinci uykusu içimdeki gafletin.

Aşk yüreğe değince

İkiye bölündü acısı yalnızlığın.

Yarım kalan şiirlerin sonundaki 

O tarifi imkansız kafiyenin adıydı 

İsminin harfleri.

Yâri hüzün bu mısraların adı,

Hüzün dolu şarkıların meşki 

Ölümün şeb-i aruz mesti.

Vasiyetimdir,

Ölürsem bedenimi

Taşlı dağlara gömün.

Üzerinde yetimlerin gözyaşları olsun.

Yakın gecenin katranında kandilleri

Geçmeyecek bu acı.

Başka yapraklara özendiğim vakit 

Dünya ayrılıyor bana.

Daha çok büyüyen

Daha çok yeşil bir hayatta 

Ortanca çiçeğine saklanıyorum.

İflah olmaz yalnızlığın seyrinde

Sorular soruyorum kendime.

Cevabını bilmediğimde 

Uzun uzun düşünüyorum kayın ağacının gölgesinde.

Hayallerin mi var hala ?

Yoksa durdurmalı mı hayatı ?

Ne zaman solar mor dağlar ?

Fazlayım kendimi sığdıramadığım şehirlerin gölgesinde,

Ay düşünce 

Seyre dururum hüznün sol yanını.

Yollarda salınır bir ayrılık türküsü,

Şiirlerin yorulduğu bu çağda 

Son iyiliğini de sattık insanlığın.

Kaderimin ortasında 

Kaybettim yüreğimi.

Konusu 5 saniyeyi almayan ölümleri

Ne zaman dolduracak zaman ?

Oysa öpecektim kirpiklerinden bin defa,

Eyvallahlar yamaladığım dilimde,

Seni yanarım.

Sevda bizde dönülmez dava,

Giderken ay ışığının gölgesinde 

Susarım.

Bedenim küçük ama

Kalbim çok büyük...

Sevmek hep mi acı,

Sevmek hep mi kor ?