Sineye Çektiğim

Sabitlemekse ekseni

Ya evveli hikâyenin?

Hem belli mi olurum ölürüm ilk surede

Kelamın yeknesak tınısında serilirim yüreğin rahlesine

Ve tık nefes kalem

O da peşrevine yenik düşer aşkın,

Aşka ramak kala

Eşlik etmediğim gidişatın.

Belli mi olur, sevgili?

Sen, denmezin çukurunda

Ben hepten müptela ölümüne sevdalara:

Kılı kırk yarmaksa mesele

Neden hepten işkilliyim de

Dönmez yüzüm hala güneşin yanık siluetine?

Kandıkça kanadığım yetmedi mi?

Kardıkça kurda kuşa yem olmadım mı?

Hem de nesine yaşarım ben bunca hüznü?

Ya da külfet bildiğim rahmetine aşkların

Serilirim boylu boyunca

Üstelik hiçlik makamıma oturtamazken hiçbir imgeyi

Bu da yetmezmiş gibi,

Köpük köpük içimin denizi.

Girmediğim dehliz mi kaldı da

Bunca nazireyi yoktan var ettim sanırsın da…

Boş ver gerisini.

Yine de son bir sözüm;

Belli ki akıl devşirdikçe

Yetimliğimi sır bildim bileli

Kayıp sancağımı da ölümüne mi sahiplenmeli

Hem de bunca ruhsatı kayıp nüfusu yine

Şeceremde kayıtlı bir bir hele ki

Onca münafık gölgeyi de sineye çektiğim

Yetmezmiş gibi…

Boş ver sonrasını

Üstelik gidişatın sanır mısın ki

Var mutlak rotası?

Mutluluğun kerevetine çıkanlara niyazım:

Sahip olduklarına değil

Görmezden geldiklerine olsun tek itirazları:

Üstelik Allah katında

Mademki kula kulluk etmek yakışmaz insanoğluna

Aşkıma balta vuranlara da var elbet

Son bir ikazım:

Benliğimde kilitliyim

Belleğimde ümmetimin de

Son neferiyim,

Ölümüne aşkına haiz bir dilekle

Yola çıkıp da varmayı beceremediğim.