Ateş Kokusu Taşıyor Eylül Geceleri

sonbahar yaprakları gibi bir bir dökülüyor

gecenin en karanlık vaktine

isyan…

çığlık…

cinnetler…

hiçbir şey değişmiyor

her şeyle her…

hiçbir şeyle hiç arasında…

bir tek ben varım.

ateş kokusu taşıyor eylül geceleri

güz yapraklarının kıvranarak düştüğü sonsuzluklardan

yalnızlık sızıyor üstüme sicim sicim

her cihetten …

geçmişe beyhude zamanlar bırakıyorum.

yüreğime bıçak gibi saplanan

koyu mavi  buhran  fırtınaları…

ruhumu avuçlayan isyan kasırgaları…

içimde ki özlemlerin  tek sebebi

sureti leylaya benzer  damla ağırlığınca

gizli gizli hüzün çağlıyor yağmur

vurup düşüyor  pencereye

mavi,

yeşil,

sarı

    mor….

yalınayak, bir kadının eli örtüyor üzerimi

sonrası ölüm sessizliği…

redfer