Pervane
Küller konuşur mu sanıyorsun?
Konuşur.
Her köz bir hece,
her duman bir fısıltı.
"Yanmaya devam et" derler,
"çünkü sadece yananlar
gerçekten aydınlatır."
En ince cetvelle
hemen şimdi
eskimiş kalbimi ölçüp ölçüp
şehrin meydanlarına bırakıyorum.
Terk ettiğim sokaklarına
ruhumun izlerini serpiyorum;
her adım bir yara,
her yara bir harita.
Hangi vakit ümitler doğacak?
Ne vakit çaresizliklerimden
bir çare filizlenecek?
Hangi tan ağartısında
bu yorgun gövde
yeniden nefes alacak?
Hiç eksilmeyen bir sevinç denizinde
uçsuz bucaksız maviliklere tutunmak için
gökler yırtılsa da,
yıldızlar sönse de
yalnızlığın sinesinde demlenmek istiyorum.
Billur bir ışık eşliğinde
damla damla yağacağım,
ümitlerin taç yaprağına
ışık ışık dokunacağım.
Yeni bir kodese açılıyor
firar ettiğim her kapı.
Parmaklarımın arasından
ateşler damlıyor.
Gölgem yanıyor,
tutuşturuyor düşlerimi.
Bir paçavrayım saçak saçak,
duman duman...
Yakacağım kendimi.
Ateş benim üzerime salınmış sanki;
en gizli zamanlarda tutuşmuşum.
Yüreğimin dehlizleri alev almış,
kül ediyor nefeslerimi,
köz oluyor her yanım.
Ateşle doğmadım,
ateşlere adandım.
Yakıcılığına tutsak olduğum
amansız ateşin çaresi yok.
Belki de tortulardan temizlenecek,
kirlerden arınacağım.
İçimde uyuyan tohumlar uyanacak,
külün altından
yeşil bir filiz uzanacak.
Geçmişim benden önce yürüyor artık.
Ben hâlâ tutuşurken
o çoktan küle döndü.
Bazen geri dönüp
omzuma dokunuyor:
"Bırak artık" diyor,
"kendini yakmak da
bir çeşit özgürlük değil midir?
Ve bir gün,
en derin küllerin altından
küçük, inatçı bir tohum
kafasını kaldıracak.
Ne alevden korkacak,
ne dumanı hatırlayacak.
Sadece büyüyecek.
Sessizce,
inatla,
redfer
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu