Zaman Aylardan Eylül

ZAMAN AYLARDAN EYLÜL

Zaman aylardan Eylül, mevsim ise sonbahar

Bir alev sarılmakta sararmış yaralara

Acıdan yorgun yürek bağlanır karalara

Dönüşsüz diyarlara doğru uçuyorsa yar

Tek yürek oldukların uzaklara giderken

Zelzele sarsar birden yaslandığın dağını

İçinde hissedersin dağların yandığını

Yıllarca ellerini tuttuğun terk ederken

Bir bir düşer dalından sarardıkça yapraklar

Sevdiklerin yanından uzaklaşırlar bir bir

Gittiğin tek adresin oluyorsa bir kabir

Bekliyordur bağrını açmış kara topraklar

Sanma ki beden soğur toprak sarıldığında

Çok zordur yalnızlığın alevlerinde yanmak

Çok zordur sensizliğin sabahına uyanmak

Tarumar oluyor can, candan ayrıldığında

Coşari, çekilmiyor kahrı artık yokuşun

Biliyorum çalacak kapımızı ansızın

Hasretin düştüğü an düşer kalbine hüzün

Kanatlanıp uçarken yüreğindeki kuşun

İbrahim COŞAR