Kendimden Bile Yoksunum...

İçlendiğim kadar içerliyorum,

İçselleştirdiklerime binaen yoksunlaşıyorum,

Yosun tutan gözlerimdeki küfü bile mimlerken,

Kuraklığın kanatlarında göçebe varlığımla

Gökten nasipleniyorum,

Belli ki sonbahardan sızan hüznü yumrukluyorum aklım sıra,

Defolu kimliğin de dokunduğu yalnızlıkla

Büyüyorum yine ıssızlığın kuytularında.

Kayıt dışı sevdaların tutanağı sadece yüksündüğümle

Yüzümü çevirdiğim;

Kanıtların ehli sağduyumda sadece ölüm emri

Yine aklım sıra;

Adilane bildiğim ömrün tutsağı hicivden nasiplendiğim

Sonra da hoyrat bir tını ile

Sakinleşmeye meyyal

En hazin fatura

Ödemek ne kelime

Ödünlerimden bile sorumlu iken;

Ölmek yine rehavetin konuşlandığı

Karanlık odalarda

Bir minvalmişçesine bir de

Meramı olmayan dertlerin haznesinde;

En derin çığlık.

Sözüm ona mutluluğun dokunacağı;

Sözsüz cümlelerin suskunluğuna mil çektiğim;

Karambola giden hükümlerin de ıskaladığı

Benlik haritamda

En aykırı uç

Saf tuttuğum değil de

Saflığımla avunduğum;

Hani olur da;

Kanıksadıklarıma kanarım ömür boyu

Hem de ne için, demenin bile bedeli var iken;

Demediklerime kılıf geçiren.

Sözden ırağım kaç zaman;

Kendimden bile yoksunum;

Kendilerden müteşekkil sığlarında gönül haritamın

En mağdur beyanıyım

Yine tozlu yollardan geçmektense

Toz duman edildiğim o lahitte

Bin bir heceden ziyade

Birlik timsali bir mağdurum

Yine içimin hezeyanlarında;

Yine dışımın beyanında;

Yine, demekten yorgun düştüğüm

Ömrün vebalinde

Korumacı kim ise,

Solunda tutuklu olmayı yeğlediğim

Bir çocuk hüviyetiyle

Kayıp gitmenin bile mesuliyeti

Yine kayıp bir bedende…