Kahve Ve Şair

 gün kızılın her tonuyla soyunurken geceye
 yüzümde imbat esintisi, koynumda İzmir

 masam pasaport'ta                                                                                                                                                    kalemim yüreğime aport ta
 kağıdım ise en telaşında kıpır, cilveli mi cilveli

 elimi kalemimin beline doladım dolamasına da
 İzmir'i yazsam  olmaz, olmaz çünkü İzmir kitaplara sığmaz

derken masamda bitiverdi bol köpüklü Türk kahvem
tamam dedim ya işte bu
ben höpürdetip içtikçe kalemim de yol aldı kağıdımın o cilveli tenine sessizce

mis gibi kokusuna yaslandığımız

üç vakitlerin gölgesinde fallandığımız

kırk yıllık hatırına dostluklar kuşandığımız

yanık bakışlarında kokusuna gizlendiğimiz

kahve bildiğimiz kahvedir aslında

değişen nedir biliyor musun şair
ruhumuzun filtresinden süzüldükten sonraki tadı

eğer,
gülüşlerini takıp takıştırmışsan gökkuşağına
hayatın tüm renkleri sardıysa sımsıkı belini
içtiğin kahvenin köpüğünde yüzer mutluluk
ve dudağının kıyısına düşer küçük bir tebessüm

eğer,
kederli rüzgarlar esiyorsa limanlarına
ruhun yelken açmışsa hüzün dolu rotalara
içtiğin kahvenin telvesine karışır yüreğinin acısı
ve gözlerinin kıyısına düşer küçük bir gözyaşı

ey şair,
yine sancılandı kalemin
bak,
yine bir şiir doğdu, nargile kokulu pasaport akşamlarında

adı kahve ve şair olsun mu

olsun olsun...










ilhanaşıcı