Ruj Kırmızısı

tanımadığın belki,

çünkü o tanınmayacak halde inan(a)ç özlü biri

kork,irkil 
ister gül kahkahayla
geriye sar,ileri say ister hatırla-ma

gururuyla oynanmış,çekmiş 'gittiğinde' pimi
belleğinde kurulu,güz visali 
ölüm saati..

dur dedim şiire !

mısralara d/olma daha..

önsözüm,okunmaz satırlara
çok kâlpli şizofren
uymalı ikazlara
bu/..yalnızca, 
aşkın intihar makamına
umarsız bir istidâ..

hep soğukkanlı mıdır zamanaşımları 
niçin buz tuttu yüreğimde ellerin

bir muamma çağırıyor tasavvuru
içi sen duruşlu mekânın ruhu
yanılgı,
hiç görmediğim köşk hücre saçları turuncu
muhtevası gümüş sürgü aşkın ölüm huzuru

gün gözün makyajsızsa bıraktığın yerdedir 'o' dedi,kadim bir totem

boşalıyor d/izleri yakınlaştıkça gölgem
koşarak buluyor sırrını ahşap merdivenlerden

rujunun rengi kan izinde kırmızıydı...