Kendini Taşımak

Duyularım ve düşünsel yorumlarımla oluşturduğum algılamayla bulduğumu sandığım kendimi ancak birkaç adım taşıyabiliyorum. Yürüdükçe yok oluyorum; yokluğumdan yeni bir kendim oluyorum. Durdukça en son olmuş kendimi bir anlığın çerçevesine tıkıştırıyorum; bu kez de çerçevelenmiş kendim benliğimin özgürlüğünü aynı çerçeveye tıkıştırmaya çalışıyor. Gene de özgür benliğin hiçbir çerçeveye sığmayacağını sezinleyebiliyorum. Ben insanım; insan olmaya çalışıyorum. İnsan olmak sürekli kendini yok edip baştan yapmak değil, kendini eğitip olumlayıcı etken yapmaktır. İnsan, sonu bilinmezde kalan evrensel evrimin bilinçli bir yaratım etkeni olabildiği sürece anca insanlaşmayı sürdürür. Umarım yeteri kadar insanlaşmış olarak ölürüm. Umarım ben, insana, hayvana, taşa, toprağa, duvarıma tırmanan sarmaşığa her bakışımda duyumsadığım o “Evren Özü’ne” bir anlam katabilirim.