Çocuktum

çocuktum

çocuktum

ta ki içimdeki çocuk vuruluna kadar..

uçurtması olmayan bir iptim kendimce

karıştım önce aklıma sonra saklıma

mülteci kimliğim

bir ölüm bile etmese de

bir ömre sığacak kadar hiçliğimin izini sürdüm

suskunluğuma sus,

dağ bakışlı gururuma da nicedir pus oldum

neyleyim

ben böyleyim

maviyi öğrettiğim tüm kuşlar zamanla dost olsa da bana

z/amansızdı göğsümden göç edişleri

çocuktum

karamelli süt kokardı ağzım çok ça

kağıttan kayıklar yüzdürürdüm

o dalgalı okyanus kokan saçlarımda

ta ki gökkuşağım

yorgun bir fahişenin köşesi kırık aynasında solana kadar

küf kokan nefesime dur diyemedim

olmadı

ki

artık güneşte yağmıyor kirpiklerime

neyleyim

ben böyleyim.

beni arasanız

bu kalabalığında sessiz

tıp ki benim gibi kimsesiz caddelerimin tavanına bakın

göreceksiniz

orada asılı çocukluğumu...

ilhanaşıcıağustosikibinonbeş