Günlerdir, oturup yazý aklýmla, yazan yanýmla, bir devinim, bir depreþim, bir kalkýþma yaþýyorum...

Kendisi ile, çocukluðumdan beri yakýn görüþürüz aslýnda. Bizim yazý sistemimiz, malum farklý. Bilmem burada dile getirmiþmiydim, bir görme engelliyim ben. Bilenler bilirler. Haliyle, bizim yazý sistemimiz de farklý. Okunuþu, yazýlýþý ve kullanýmý, farklý. Mesela, saðdan sola yazýlýr yazý, soldan saða da okunur. Yani uzun anlatmasý, bir gün anlatýrým belki...

Yazmak fiiliyle tanýþtýðýmdan beri, enerji ve tasarruf haftalarýnda, aklýnýza gelebilecek tüm belirli gün ve haftalarda, yazmaya baþladým. Güne, o içeriðe iliþkin þeyler yazdým, ödüllü yarýþmalara katýldým, her nedense bir türlü taktir göremedi yazdýklarým, bir kez mansiyon adý verilen bir ödüle layýk görülmüþtüm sadece. Öyle heyecan vericiydi ki, anlatamam. O günden sonra yazmak, daha iþtahla beliren bir istemci oldu içimde. Artýk yazmak, içimin mülteci istilacýsý deðil, asli unsuru oluvermiþti...

Günlerdir oturup yazý aklýmla, yaþadýðým iç çekiþmenin nedenine gelince: gündemi yazmayý seviyorum. Sýradan bir görünüme büründürüyor beni bu halim ama, ben sýradaný da seviyorum. Herkes gibi olmak, en deli tutkum benim. Sýradanýn yanýna, kimi zaman kendi iç seslerimden derlenmiþ salkým saçak içerikleri de ilave edip, kendimi anlattýðým yazýlarým da oluyor. Ýþte tam bu noktada, birikimlerimi de ekliyorum kalemimin yazan yanýna, ondan da yararlanýyorum. Uzatmayayým efendim: günlerdir haber bültenlerini izlerken, eski zamanlardan bir namlunun, elinde geçmiþ kýyým notlarýyla, her yanda boy gösterdiðini görmekteyim. Beþ yýldýzlý otelde kalacakmýþ, tonla yabancý kuruluþ kendisiyle filim vb. çalýþmalar yapacakmýþ, korumalarýyla dolaþýyormuþ, etrafýnda etten duvarlar örülüyormuþ, haberciler kendisini en iyi açýdan görüntüleyebilmek için birbirleriyle yarýþýyorlarmýþ...

Kimden ve neden söz ettiðimi anladýnýz elbette. Ýncili yeniden yazacaðý iddeasýyla, kendi gündem serüvenini sýcak ve akýlda tutmak için de uðraþan bu gündem insaný, günlerdir yaný baþýmýzda dolanýp durmakta. Peki: televizyonlarda yayýnlanan þiddet içerikli yapýmlarý taþa tutan aklý selim insanlar nerede? programlarýn içeriklerinden dolayý, o programlarý yapan ve yayan kiþi ve kurumlara cezalar yaðdýran rtük nerede? bir kurgu deðil, gerçeðin tam da kendisi olan bir yaþanmýþýn aktörünün, çocuk ve gençlerimiz üzerindeki algýsal yanýmsamalarýnýn neden olabileceði sonuçlarý aktarabilecek pedogojik formasyon sahibi uzmanlar nerede? onlarýn daha mühim iþleri var: onlar, uzun uzun karekter tahlili yapýyor bu sýra, bir katilin anatomisini, kiþilik yapýsýný irdeliyorlar. Yaptýklarý iþi gayet iyi yapabildiklerine olan inançlarýndan mütevellit kasýlýþlarý, gözlerinin önüne gelen perde ve gündemin bir parçasý olabilme kaygýsý, adeta onlarýn tümünü kör etmiþ durumda. Tam da burada aklýma kim daha kör sorusu geliyor. Kendime dönüyorum ve iyiki benim, iyiki körüm diyorum. Eðer bakmak bu ise, eðer görmek bu ise, iyiki körüm...

Bildiðimizi paylaþmamýza itirazým yok. Ama bildiðimizi söylemiyoruz, susuyoruz. Günlerdir bir ceza evi tahliyecisinin, yaþadýklarýný anlatmaktan imtina etmezken, bunun her þeyden çok sevdiðimizi iddea ettiðimiz çocuklarýmýz üzerinde meydana getirebileceði algýsal yanýmsamadan hiç söz etmiyoruz. Çok doðru bulmadýðým bu susuþ, ah ve vah seslerine ilave olunca, yaþanabilecek olumsuzluklar bir bir belirdiðinde, sözler bitip de canlar düþünce narlar misali, o zaman çok trajik, traji komik bir tablo oluyor, bilinsin istedim. Esenlikler dilerim efendim...