Karavana

adının yanına gelmedi ya soyadım
kendimden
kimliğimden bile utandım
 

Rüzgar uyuyor…
Orman, içinden bir dua okuyor gecenin sessizliğine.
ilkin, ateşinin çıtırtısında başlıyor tılsım!
 
 
Ateş böcekleri; seçilmiş kurbanlar gibi pike yaparken ateşin ciğerine, bir komut almışcasına birden susuyor çekirge vaveylası! Sonra, mistik ve bir o kadar sarhoş edici bir yağmur kokusuyla efsunlanıyor gece!
 
 
Çadırdan işveli işveli göz kırparken bana uyku tulumunun sıcaklığı, ocaktan yayılan kahve kokusu bozuyor büyüyü.
 
 
Uykusuzluğum, kırk yıllık arkadaş gibi yanı başıma bağdaş kurup oturuyor. Sahibinin mezarına gelen köpekler gibi kıvrılıyorum usulca, milattan çok önce yaşanmış bir masalın; tozlu ve eprimiş kucağına.
 
 
Bir fırt şekersiz kahve çekiyorum, kızımın doğum günümde hediye ettiği porselen kupadan.
Anılar, beynimin kılcallarından raks ederek çıkıyor. Kimi, sisler içinde, kimi anadan üryan geçiyor aklımdan.
 
 
Nasıl yakışırsa bir sincap ormana yada bir martı denize, öyle yakışırdık birbirimize.
Ormanın kuytusunda mevsimsiz açmış çiçekler gibiydik, kar boran fark etmezdi. Her mevsim çiçeğe dururduk.
Aşkı içimize çektikçe, kardelenler gibi kardan fışkırırdık!
 
 
Gizli bir geçit bulmuştuk mutluluğa giden. Silmiştik acının bütün izlerini
Çürük dudaklarımızla aşkı alnından öpmüştük.
 
 
Şimdi aç kurtlar gibi ulurken içimde yokluğun, iliklerime işliyor yalnızlığım!
Yaralı bir üveyik gibi sindikçe siniyorum yokluğunun kuytusuna. Sonsuz bir desibelle bağırmak istedikçe adını… Adın; bir fısıltı gibi hapsoluyor dudaklarımın arasına
 
 
Seni… Birde meşe közünde kahveyi çok sevsem de hala, o dağ senin bu dağ benim gezmiyorum artık dağlarda
Tövbekar avcılar gibi tüfeğimle birlikte kalbimi de astım duvara.
Artık, attığımı bile bile ıskalıyorum

Aşk bile… K a r a v a n a