Güven Dağının Karı Erirse Yeşili Yanarsa

Heybetine bakıp da köküne aldanır insan

Güven dağı bu diyar, kar kaplı, ovasında su!

Bulsan yersin, içersin, asla da olmadan pişman

Zehir mi, öldürür mü demeden, duymadan kuşku…

Lakin tırmanmak zordur, dorukta yalan durulur

Soğuğu baş döndürür, yeni bir dünya kurulur

Kalp dorukta tek parça, gözler sevinçle süzülür

Zirve safi imandır, bitmiştir ne varsa sorgu!

Doruktan inen pişman, çıplak tenle cebelleşir

Yakar dağları, başı gibi doğası kelleşir

Ten soyulur, emanet bilenen toprak çölleşir

Güven dağı değişir, yayılır çorak duygusu!

Artık topraktan çıkan çalı çırpı ölüme eş

Artık ne kadar sürsek kökü bulamayız deş, deş!

Artık güven dağları gelmez de geriye kardeş

Doğasını yitirmiş, kapanır gerçek olgusu…

Anlamayız dünyayı, her an ararız tokluğu

Güven dağlarında bu, yansa yitirir çokluğu…

Yaşken bilinmez kıymet, canlanmaz artık kurusu

Kaybedince anlarız esas neymiş yokluğu!

Saffet Kuramaz