İmran Bebeğin Kömür Gözlü Kardeşiydi O

Enkaza bırakmıştı nasılda ağlıyordu

Ölürken doğurmuştu ana, dünya güzeli

Duysunlar beni diye cihanı dağlıyordu

Musa’nın firavunu gibi yedi düveli…

İtler, kurtlar, çakallar yiyecek arıyordu

Gözleri fıldır, fıldır etrafı tarıyordu

Patlar gibi bombalar çöpleri yarıyordu

Yusufçuk kuyusunda görmediler, özeldi…

Çocuğum yoktur diye yandı göğüs kafesi

Yaşam yorsa da hala var analık hevesi

Duyması gerekene Rabbim duyurdu sesi

Okşanmayı öğretti, sevgi dolu elleri…

İmran bebeğin kömür gözlü kardeşiydi o

Yakıp yıktığı yerden, zalimle tanıştı o

Atıldı yüreğine intikamın temeli

Allah’ın adaleti yolunda savaştı o!

Alparslan Anadolu, çizdi büyük harita

Abdulhamit direndi zalime her dakika

Malcom X oldu zenci yüreğinde Afrika

Zalimlere dik durdu tohumundan bu belli!

Saffet Kuramaz