Çalan Kemanda

Akar durur boz bulanık sularda
Özlemi kalmış gelmeyen ilkbaharda
Bıkmış hayatın ona ettiği nazda
Mutluluk değil yükselir hüzünün bazında
Özlediklerinin müziği çalar
İçli içli dinlediği çalan kemanda

Kerpiçten kalın duvar örmüş
Üstünü tel örgüyle çevirmiş
Dost dedikleri beş parmağı geçmez
Canını yakanlarla arasına
Büyük mesafeler koymuş
Kırıla kırıla çoğu insanda uzak durmuş

Ellinde kalem şiir yazar
Hicrani hicaz makamda
Çektikleri akılda tutulmaz
Oldukça yüksek rakamda
Hepsi saklı o suskunluğun ardında
Yormuş onu yediği vurgunlar