Ellerinde Yalnızlığım Kaldı

hangi şaraba yazılsam üzüm kokuyorsun

yağmurun altında üşüyen ellerinde kaldı
yalnızlığım
sesim tenha bir sokaktan geçiyor duvarlara
çarparak
bu kentte benimle birlikte üşüyor kuşlar yoksa
aşk yoksa ayrılıklar düşüyor balkonlardan
sonra sen Bodrum feribotunu kaçırmış gözlerle
unutulmuş bir öykünün içinden çıkıp geliyorsun

içimde ince bir düşün kırılır
yazmakta bir yalnızlıktır
yazdıkça karışırsın kalabalığa
yazdıkça çoğalırsın / çoğaltırsın
bir gülüş kalır senden geriye
bir gün yaşamaya da ölüme de alışırsın

ne zaman seni unutsam ellerin geliyor aklıma

bak yine dudaklarımda açıldın yeşile
ateşimi bedeninle söndüren bir orman gibi
düşüyorsun günüme gündüzüm oluyorsun

sonra hiçbir şey söylemeden alıp başını gidiyorsun
saçlarının ıslaklığı gözlerimde kalıyor
hangi türküye dokunsam ağlamaklı oluyor
hangi şaraba yazılsam üzüm kokuyorsun

baktım uzakta bir çocuk önce dağ resmini çiziyor
sol elinin baş parmağında gül lekesini unutmuş
sonra bir doru at çiziyor bozkırlarından
Anadolu'mun
atın üstüne eğersiz binse düşecek umutları
düşecek ceplerindeki okul harçlığındaki bilyeler
düşecek ablasının kalp işlemeli al mendili
yüreğinden

ne zaman o çocuğu unutsam sen geliyorsun
aklıma
hangi şaraba yazılsam üzüm kokuyorsun

İsa İnan