Buz Tutmuş Karanfiller

...Tunceli'de buzdan anıtlara dönüşen yiğitlere rahmet ve tazimle...

Can gitti hazan vakti, yüreklere har düştü

Dağların eteğinde iki özge yâr düştü

Kimine karakışlar, kimine bahar düştü

Yurt karalar bağlasın, yas tutsun bütün iller

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

Görmedi böyle yiğit Nazımiye kırsalı

Şehidimin kanıdır, şanlı bayrağın alı

Çınarın kökü bizde, yalnız kırıldı dalı

Hazan bahçelerinde boynunu bükmüş güller

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

İsmiyle müsemmaydı, Ferruh "aydınlık yüzlü"

Yağız Efe'ye izdi, can vatanına sözlü

Kalleşleri avlardı, her biri kartal gözlü

Candan aziz vatanın bekasına kefiller

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

Koca çınarın dalı, Asım'ın nesliydiniz

Ey ana kuzuları, rüzgârca sesliydiniz!

Vatanına sevdalı, yürekten hisliydiniz

Kahraman askerime ağıtlar yaksın diller

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

Jandarma çiçekleri açar Nazımiye'de

Etrafa rayihalar saçar Nazımiye'de

Koçyiğitler cennete uçar Nazımiye'de

Ölümsüz yolculara gözlerden aksın seller

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

Asımlar ölümsüzdür, bu yurdun mayasıdır

Göklerde dalgalanan bayrağın boyasıdır

Onları özge kılan onuru, hayasıdır

Yüreğe düşen koru nereden bilsin eller?

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

Tez geldi kara haber, derin yaslara boğdu

Burada güneş battı, ötede güneş doğdu

Yüreklerden taşanlar, tabuta nasıl sığdı?

Kösün tokmağı kırık, sazlardan kopmuş teller

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

Aydınlık sabahların müjdecisidir tanlar

Yurdu yaşatmak için canından geçti canlar

Yiğitlerin ardından öksüz kaldı destanlar

Yürekler yangın yeri, göğe savrulmuş küller

Tunceli dağlarında buz tutmuş karanfiller

                                                                       M. NİHAT MALKOÇ