Kepenklerini İndirmiş Güneşim

Neyse

En kolayı kaçıp gitmek

Ne de olsa acıyı tanımaz taşlar

Daha kopmamışsa kayalıklardan

Ve bir de

Henüz  yeni yapılmış evlerin duvarından.

Sadece dağlar bilir sanırsın

Dağ başlarını esir alırken uğultular

Dipsiz aldanışlara amadesindir

Umarsızca

Yüreğine yüreğine iner

En kırılgan duygular…

Baksana

Zaman bile bileyleymiş ağzını

Terk edilmiş yüreği

Bölüyor dilim dilim

Tuz  basılası ağrılara

Tüm sinir sistemin esir…

Kapatsam da gözlerimi

Karanlığın çıtırtılarını tanır kulaklarım

İstediğin kadar kaçsan da uzaklara

Bilesin ki ışıklar soluk olsa da yanar

İçindeki isyan sancılarına

Dokunur ruhumun kanatları…

Ah sevgili

Dibinden kestiler tomurcuklarımı

Söyle şimdi nasıl umut ederiz çiçek açmayı

Nasıl hayal edebiliriz yeniden sevmeyi

Ters yüz olmuş benim için

Gökyüzünün mavisi

Baksana

Kepenklerini bile indirmiş güneşim

Her yer karanlık…

Âdem Efiloğlu