Ne İçin

Ayrık bir savaşın ayrıntılarıyız…

Boruyu çaldı nöbetçi:

Ölümün mü taraftarıyız?

Göğün aksanında bir telaş ki sorma gitsin:

Üstü örtülü düşlerden bitap

Şekli şemaili kaymış şehrin de son ışıkları

Bile bile lades aslında

Mutluluğun hatırına

Gözyaşımızı kuruladığımız…

Peki, ne için?

Bir buluta tebessüm kondurup

Sonsuza uğurlandığımız mı için için?

Kenarları olmayan bir karenin

İzafi alanıyız aslında:

Mehter takımı ile karşılandığımız hayatın

Kırık basamaklarında

Bir o kadar kırık kalbimiz ile

Tüm geçmişimize duacıyız.

Bir bardak iksir içip de

Etkisi geçene kadar hayallerin

Gidip de dönmeyenlere sunduğumuz bir bildirge

Tutamadığımız gözyaşı.

Ne çok misafir

İçimizin dehlizinde.

Ne çok yalan saklı

Tüm gerçeklerde

Ne için, diye sormayı unuttum unutalı

Çok çok rahat içim

Ve göğsümde konuk ettiğim

O sefil kuş yavrusuna

Ettiğim bir kelamda

Öperken yüreğimin ta içini

Kırık kanatlarına

Konan umudun da izdüşümü her yazdığım şiir.

Bir göğün tanıklığına müteşekkirim

Ve yalanların cirit attığı yerkürede

Mühürlü yüreğimle sevmeyi

Hala bırakamadığım bunca canlı ve insan

Biteviye pekişen İlahi Aşkın nazarında

Kaç pul etse bile umurumda değil

İfa edilen palavra.

Tek tanığım;

Tarafınca asla kanatılmadığım;

Tek gerçeğim;

Bir içimlik günü yaşarken için için;

Susuz kaldığım aşksa

Aşk adına inancın bahşedildiği her zerremde

Nasılsa kendimle uzlaştığım…

Yanık kelamın yansız sevdası;

Varlığımın izafi olmayan her noktası;

Bil mukabele, azizim;

İyi dileklerim bakidir her daim,

Demekle kanadığım da asla yalan değil hani.

Kırgın olsam da kızgınlığımı sonlandırdığım;

Olmadığı için de yürekten gelen tek yalanım:

Belki de hala sevgiye inanıp

Kendimi mi aldattığım?

Ne gam, varlığım, ne gam!

Sevgiye biat hücremde serpilmedim mi bunca zaman

Bunca kötülüğe inat?

Ne farkım ne farkındalığım son sürat

Düşmüşken aşka

Fıtratıma aşina bir yolcuyum:

Göğün en tepesinde

Sürüden ayrı kalmış bir asi kuşum işin aslı.