Şekerleme

Şekerleme yapan bir şiir tadında

İçtiğim çayın deminde hep mi yanılgı?

Kaynar suyun yaktığı ellerimde

Titrek dokunuşlar

Oysaki külüstür tüm duvarlar

Üstüme üstüme gelen

Zamanın dokusunda hangi renkse

Ben mi saf tuttum bunca zaman?

Ve saf addedildim

Her ikrarda ve her inkârda

Baş tacı bildiğim umut ve iyi niyet

Sanki göğün uçan çatısı

Aslında aklımı başımdan alan

Yalın bir tasviri hayatın

Bazen tepe taklak düşmüşlüğüme inat

Yeniden ördüğüm dokusu mevsimin.

Ne kayıp ne ayıp bir münazara:

Altı üstü yanık sesi kaderin

Demektense kabulümdür

Ne ise sunumu, hükmü debdebeli masalların

Hangi ara bölmesindeysem

Kalplerin sükûta daveti?

Şimdi şiir kadar kırgın ve narinim:

Ne içimdeki beyitlerin var bir izahı

Ne de imgelem adına

Duvara tosladığım yazgım

Yine de tek muhatabım

Ömürlük hayaller

Bazen kasnağı olmayan zamanda

Hapsolmuşluğum

Nasıl ki muhafazakâr tayininde yörüngemin

Ve baş aşağı ölümü gözlemlediğim

Sanki aşkın da doğası

Tüm yenilgilerim.

Mağdur kaldığım da mı yalan?

Aksi olsa ne değişecek ki bunca saatten sonra

Belki öykündüğüm en son mevsim

Hani kıştan sonra

Ama ilkbahara yakalanmadan…

Hüznün neşriyatı yine

Yüreğimde kopan sessiz fırtına.

Azıcık daha alsam

O şekersiz çayınızdan

Hani, şekerleme tadında şiirlerim:

İçimin mavisi, beyazı

Yüreğin tüm yankısı

Gidip de görmediğim şehirler

Belki boyutsuzluğumun şerh düştüğü

Sefil iklimler.

Basireti bağlanmış bir kez kalemin

Kefil olduğum kadar

Serkeş bir gölgeyim

İçimde devasa muhabbet ehli

Arşı alaya çıkan

İç sesin tefe tutulduğu

Şu kayıp iklimde,

Bilip bilmeden sevdiğim nasıl ki

İkrarı varlığın

Belki de gölge tadında

Her yetim cümlem

İçimi toplasam bile

Dışarı taşan…