Hazanın Ta Kendisiyim

Bir martavalı dillendiriyor şafağı atan

Sokağın izbelerinde

Yeknesak bir duruş

Ve istikameti de belli atılan kör kurşunların.

Yalnızlığın esareti doluyor içime…

Biteviye hüzün

Mahrem yargıların müptelası

Bir ben ve bir ben daha:

Tadı kaçmış öykülerin,

Duraksız şiirlerin

Kayıp kıtalarında

Kayıp gölgeler

Ve seven kadının sözlerinde yumru;

Kalbi delik

Bir miğferin iz sürdüğü o savaş

Aslında benliğin tekelinde asalet.

Şimdi mahmuzlarım ben kederi

Esefle kınarken içimdeki sert kipleri

Şatafatlı bir şiire özenirim

Yorgun argın heceler iken doluşan zihnime

Usumla vurulduğum her karede

Yeniden doğarım

Yeniden ölmekse bir mersiye atfedilen o

Kayıp zamire;

Bir de gizlenirim kendimce

Oysaki adımla sanımla talibim ben evrendeki

Her kutsal zerreye.

Şimdi naşını kaldırırlar bu şiirin de

Ve beynamaz bir tokatla ayılırım

Şair dilinde öykündüğüm de yok hani;

Şair kim ben kim?

Tüm derdim içimdeki özen’le

Sevip dirildiğim dizelerde anılmak

Şanıma uygun bir ölüm dilediğim

Lakin her gün ölüp ölüp dirildiğim

O mukoza…

Zamanlı zamansız bir kimlik savaşından da geçtim

Aslında içimde asla geçkin olmayan kelimeler

Ve geniş yelpazesi

Yine içimdeki deli düzenin:

Firar ettiğim şehir

Kadar yalnız olsam da

İçimdeki boyutsuzlukla,

Ben mademki kapak oldum

Bu hayata

Zararın neresinden dönsem kar:

Oldu olacak

Cahil cesaretimle

Sevgiyi şiar edindiğim

O mızrapla çalsınlar beni

Ve çektiğim ıstırapla…

Ah, bir de şevkin hazan makamıyla

Şerh düşsünler veraset ilamıma:

Kimdim?

Kimlerdendim,

Dercesine

Sorgularken eşrafım ve evren

Sormayı da unuttular hani:

Nedir derdin?

Sormasanız da söylüyorum:

Kendi halinde bir yetim imgeyim;

Nezdinde hecelerin

Gülleri derlediğim

Külliyen hazanın ta kendisiyim:

Adımla yaşadığım

Ki tek gerçek

Ve yüreğimle hayatı omuzladığım

Bir kayıp ritim olsam da

Hayatın tam ortasında…