Canım Olmanı İstiyorum

Geceye emanet ettiğin sözler vardır bazen, karanlığa fısıldadığın ama sabah bulamadığın... Dün gibi hatırlarsın, canın gibi hissedersin ama huzur kadar uzaktır, bulamazsın. Pişmanlığın pergelleri açtıkça uçlarını fersah fersah uzak düşersin, düşünden düşmeyenden... Belkilerin sustukça, keşkelerin bakışır. Ama/ların bittikçe meğer/lerin konuşur. Çok güçten korkmuyorsan, çok geç olmadan gel. 

 Gel kaybolma gözlerimden, gel düşme dilimden, yüzümde ki çizgilerde ara kendini, saçımda ki aklara tutun, resimlere hapsolma artık... Ben senin anım olmanı değil; canım olmanı istiyorum...

Ahmet Çabuk