Ay Karanlığı

Cemiyet toplantılarında ayaklı kadehlere doldurulurken yalnızlıklar,
Herkes birbirine yalanlar söyleme telaşındayken,
Doğrusu tek, yanlışı çok bir denklemin her tarafıyken sen,
Çağır beni, koşarak gelirim gözümü bile kırpmaksızın sana ben

Son vapurun en tenha düdüğüyle çağır beni,
Meydanlara kurulu bayram yerlerindeki harçlıksız, atlı karıncaya binememiş çocukların yüzleriyle çağır,
Denizden yeni çıkmış balığın can çekişen feryadına ekle bu çağrını

Kendisine yıldızları yorgan kılan evsiz bir eski hali vakti yerindenin geçmişe öykünüşüyle seslen bana,
Tuza deyen yaraları acıyan, sancıyan ağrılı bir onulmazın feryadını ekle sesine,
Kokusu tanıdık, yüzü bildik bir çiçeğin özüyle gelsin davetin,
Her şeyi bırakır, en ben halimle gelirim sana

Gazetelerin ancak üçüncü sayfalarında yer bulan sonları biriktirdim kendime,
Yas tutan yorgun kadınların gözleri deydi betimlerime,
Bir sokak ressamı, çizmek istemişti de yüzümü, korkmuştu korlaşan bakışlarımdan, vaz geçmişti,
Sen korkma, çağır beni, en kar halimle sana gelirim

Şafağı beklemem ve istemem güneşi inan,
Akıl firarlarım var benim, geri dönmek istemeye mecalim yok asılı kalanlarıma,
Kaç kez yanına çağırdığın ve seni yarı yolda koyanlara benzemem ben,
Bilirim güneşin her yanı talan, her yanı yanan

Sadece bir iki satırı sayende kurgulayıp gittiler davetlilerin,
Ben kalmak niyetinde, gitmemek azmindeyim,
Pençesinde bir yavru geyiği tutan aslan olmadım hiç,
Seninle, geceyle, aksinle yeşermedeyim

Çağır beni demircinin örse vuran çekiciyle,
Son yapraklı hazanların, gazel teniyle çağır,
İdam mangasının tetiğe dokunan haliyle,
Bir medzubun sanrılarıyla çağır,
Sen gecesin, karanlıksın ve aysın,
Her şeyden vaz geçer, bırakır tüm varlığımı yırtıcılara miras,
Sana gelirim...