Kuş Bakışı Ağlayan Çocuk

KUŞ BAKIŞI AĞLAYAN ÇOCUK

Ben kimdim ki
Ne karanlık ne aydınlık
Ne esenlik ne zulüm
Aşk ocağının devre kaybı mıyım?
Kimseciklerden yüz yoktu bana.
Ruhumu katlayarak büyüyen efkâr,
"Nerdeyim?" "Nerdeyim?"
Bahtımın avlusunda,
Kendimden geçmiş
Adını
Sayıklarken öleceğim.

Elim bir künye ile ateşe atılan ben
Ateş ki
Ağlayan gözlerimden utanmaktadır.
Bilmiyorum niçin?
Eksik olmaz bileklerimde kirli bir kelepçe.
Lerzan diyerek şehrin insanı
Kuduz bir kurt salar içime.
Bırakmaz dönsün –ölsün- bu şarkıyla, bu yürek.
Göğsümde hafif, matemli kuş çarpıntısı
Yıllardır gökyüzüne 'hu' diyemez.

Sokaklarda kolayca unutulan gözlerim,
Annesi ölmüş bir çocuğun gözleri gibi.
Zulme ve muhbir gülüşlere dayanamaz.
Gurbet elde ağulanan kaçıncı can,
Bilmem kaçıncı âteş-i firkattır bu.
El uzatsa
Müsekkin bir gökyüzü
Neden ben
Talihsiz, kanadı kırık, uçamam?

Devasa kentin kırk haramileri
Yine katran döker ufkuma
Tevile imkân verse de bu hal
Kefenim bırakılır avuçlarıma.

Her sabah, busezan gelecek diye yanağıma
İntiharı, 'bir gün daha' diyerek, unuturdum.
Heveskârdım ya bir buseye,
Mümkünü yok
O da beni bilmez,
Yaklaşıp vefa etmezdi alnıma baharını.
Siyah bir poşetle kapıma bırakılan aşka
Annelik de edemez, sustalı da çekemezdim.
Hünersiz bir ağaca,
Çaput bağlamazdı, yüreğim.

Ölümü hilafsız kaldırımlarda
Bir sıkımlık canı kalmış bir insan gibi,
Ama insanım.
İcapsız düş görmek korkutur beni.

Artık,
"Sana, bu aşk feda olsun" de.
Bitsin bu atf-ı cürmün
Ki hiçbir ölüm
Becayiş kabul etmez,
Ölüm ki
İki baş...
İki yaka...
Bilâihtiyarı
Sardırma hicranıma sensizlik kefenini...

Hayati OKUR