Aşık

Belki kontrolsüz düştü arzın orta yerine

Azgın Âdem çocuğu ne emmi ne bibidir

Sarılır durur her an akan tuzlu terine

O hayali sevdanın bir sanal sahibidir.

Ak sıralı kaşında henüz bir genç yaşlıdır

Baharında kışında kalbi elmas taşlıdır

Yâre vuslat dışında seven ağır başlıdır

Nefesle yaşattığı bir güzel talibidir.

Benliği terk ederek geceleri ağlarsan

O kuyudan çıkarak sular gibi çağlarsan

İkna edip Celali yüreğini dağlarsan

Dünya arenasında ruh nefsin galibidir.

Hep görsün istediğim aynayı tepeledi

Yalvardım sır ver diye bir bilene sor dedi

Kendinle sohbet edip sakla onu ebedi

Gemilerden habersiz âşık umman gibidir.

Dürülmüş son noktada insan tarifsiz iken

Yoldan saptırmak için etrafta çakırdiken

Ayak yalın gezerken yüzüne batar diken

Bir gönlün son halkası sonsuzluğun dibidir.

04.02.2019

Ahmet Çelik