Tükenişlere İsyan

TÜKENİŞLERE İSYAN

Ölümü hiç bu kadar düşünmezdim eskiden,

Umurumda olmazdı ne gelen ne de giden.

Tükenişler başladı alıngan oldu ruhum;

Yürürken yoruluyor içinden yorgun beden.

Eskiden, sevdiğime sevdiğimi söylemek,

Hoş gelirdi gönlümü hasretiyle paylamak.

Umutsuzluk mu sebep aşkta tükenişlere?

Ölmekten daha zordur seven gönlü eylemek.

Meydanlar bırakılmış, paraya tapanlara;

Mazlumun sofrasından ekmeği kapanlara;

Tükenişte midir ki delikanlı isyanlar?

Kimse tepki vermiyor yanlışa sapanlara.

Ufkumuzu bulutlar sardıkça birer birer,

Güneş mi kararıyor yol karanlığa gider.

Duvarları çatlamış milli değerlerimin

O sımsıcak yuvaya şimdi soğukluk girer.

Coşari zaman zaman teklese de motorun,

Dostlar serzenişteler: "Nedir ölümle zorun?"

İsyan kötü gidişe, ya da tükenişlere;

Neye yoracaksanız varın siz ona yorun.

İbrahim COŞAR