011

       deniz kabuğu bağlamış
       tüm pervazlarında
       kollarını sarkıtmış ardından
       bakarken eskimiş zamanlar
       bağırıyordu sen zamanen
       mutsuzluk isyandır
dudaklarımda başka dudak olamazlığında
birkaç söz olur fırsatçı
kendikendiliğimle
konuşuruz geceyarısı
hep aynı
senden
       dalgalandı dalgalar
       kıyı taşlarından çekildi
       yaktığımız ateşler içinde
       yalınayak kaldım
       varacağım yer yok
Sokakları senli
şehir yanımdan geçiyor
o sıra yada önce yada sonra
Geceyarısı yapışıyor pervane pervane
Cama
Şehir ışıklarını biriktirdiğim
        döşeğimde
        paslıtokası demir atmış
        naylon ayakkabılı
        düşlerim
        kolların iki yana açmış
        arasında dünya
bakıyorum sensizliğe
düzsüzüm
bir çocuk gibi sözcüklerim az
        hep gece yarısı dökülür
        kendimin dışındayım ama
sen şarkı söyle