Geç/mişse Zaman

Düş dalgalarına kapılan

sürgün yolların yolcusuyuz.

Katılırdık sabahlara tutunan

güneşin gölgesine...

Bulutlar yağmuru ararken

avuçlarımızda özlem savururduk

Dağların atar damarlarında

yağmurları kuruturduk

 

Gülizar

kandilini yaksana!

 

Eski renklerimiz dökülürken

anıların bentlerinde kaybolurduk

Sevdiğin körebe oyununu

mevsimlerin deseninde uyuturduk

Küs iken sevgiye

göğsümüzü gere gere

eyyub’un sabrıyla unuturduk

Kibirli ellerin sokaklarında

çelimsiz adımlarla koştururduk

 

Ağızdan çıkan ıslık

tırmalar aynaların ışığını

ses vermez karanlık!

Ne çok şey ifade eder;

Hüznün hüzzamı olan yalnızlık!...

 

Kentin kıyılarına vurur

zamana bohça olan anılar

 

Gülizar

kandilini yaksana!

Sevilay ÇARTIK