Süzülüyor gerdanında gemiler,
Hasret kuşum bekle yine ağlama!
Gözyaşların hicaz telde, taş biler,
Tut kalbini sakla yine ağlama!
 
Kırık düşler, denizlere işlenir.
Dalga oynar kız kulesi dişlenir.
Acep, neden ‘Gönül’ denmez şişlenir?
Şaşkınlığı pakla yine ağlama!
 
Yavaş yavaş infaz etti dilini,
Acı sözle söndürdü ya külünü.
Gece bilir küskünlerin yelini,
Rüzgarları akla yine ağlama!
 
Cemalinin aksakalı bembeyaz,
Kış gününde olur elbet ‘olmaz yaz’.
Feryat figan eylediğin o ayaz,
Düşlerini yokla yine ağlama!..
 
Telgraf teli kopmuş iken bu ara,
Dalı kopan gülün rengi ne kara.
Oyun oynar; ikiyüzlü düş dara,
El elinde kukla yine ağlama!

                      Sevilay ÇARTIK