Bohem Sanrılar

‘’Kötü edebiyat terbiyesi aldık. Ne yapalım? Hemen şairleşmeye başlarız.’’ (Sait Faik Abasıyanık)

Mevsimin tabelasından gelen ayak sesleri

Diri ruhun engebeli koşusu ardından gelen.

Sancılı bir gün fazlasıyla

Bohem sanrıların zaafına yenik düştüğüm;

Kör cahilim ve kör kütük âşık:

Gizemin seyrüseferinde içimin ahkâmları

Hep ama hep kendime dönük yüzümde

Elemin ve kâfir gölgelerin

Varlığına biat içimin kıyımı

Hece hece derlediğim bir güzergâh.

Güneşin teninde yıldızlar saklı

Ve bekliyorlar doğru zamanı.

Dik acılı bir gün bu gününün fevri hükmü:

Balyalarca k/ağıt derlediğim aşikâr

Metazori sevdaların elbet yoksun fıtratı

Hele ki söz konusu iç’in doğası:

Kimi zaman kabul görmeyen bir satıra

Koyup da başımı dizelerin arasına…

Muğlâk bir çırpınış

Tan vakti tam vakti;

Zafiyet çukurunda yalın ayak tanrıcı düşler

Bir iklime bakarken

Bir de dünya dururken ansızın

Seğirten gölgemle uhrevi bir acının inisiyatifine

Kaldım işte.

Şekli şemaili olmayan zanların

Duaya durduğum zamanların aksinde

Yalın ayak seferindeyim ben yalnızlığımın.

Hecelerden çalıp içimin alfabesini

Vuku bulan sanrılarda

Göğün sefaleti hüküm sürer meleksi kanatlarında

Şakıyan vecizelerin

Akla zarar içimde devinen bunca yaygara

Neyim değil

Ne olacağımın garantisini vermedi işte Tanrı.

Azınlıktayım hatta azığa aldığım

En muteber hayallerim belki açan

Diri bir lalede

Dingin bir ölüme delalet

Kurşunların atımında

Aslında ömrün atılında

Aslında hiçliğimin sunumu

Durduk yere tarafınca

Kıyıma uğratıldığım güruhun

Muharebesi nefsimle.

Kanadığım için için

Uzlaşmak adına yüreğin halesi

Şimdi zaman durdu ve

Ben durdum

Senlik olsa keşke bunca bitimsiz tutkum:

İzafi rakımda kol kanat gerdiğim

Densiz ruhumun da tutuldu nutku:

Bir vecize daha dökülürken dilimden

Tanıdık bir sağdıç solumu tefe tutan

Andığım ansızın

Ar bildiğim sessiz satırlarım…