Kötülere Katlanmak Sandalyenin İşi

Soruyor muyuz kendimize benim gibi kaçtıkça nereye kaçıyoruz? Hayattan sorumluluklarımızdan yakınlıklarımızdan kaçmak diye bir şey var mıdır? Yoktur, öyle ise nereye kaçıyoruz neden niçin? Hayat bir dağın yamacı, o dağın yamacından aşağıya atlayarak bir yerlerimizi kıracakken yaralayacakken nereye kaçıyoruz? Böylesine uçmak özgürlüğe uçuş değil, düşmelere davetiyedir! Bizleri sürükleyen benlik nefis karşı konulmaz dünyalık kazançlarımız bizi birbirimizden ayırırken, daha nereye kaçmayı düşünüyoruz? Zaten ayrılıkla gönüllerimiz yaralanmış, mutluluk bize uzak kalmış daha ne kadar acı çekmeyi ıstırap içinde yanmayı seçiyoruz, yanıyoruz kavruluyoruz işte yalnızlığımızın ıstırabında!

Duvarlar yıkılmak üzere üstümüze üstümüze gelirken neden birbirimize koşmuyoruz da altında kalmayı seçiyoruz? Böylelikle ne kazanç sağlayacağız? Tatsız duygudan eseri olmayan nahoş duygusuzluklarla daha ne kadar dost kalacağız bizi yiyerek bitirmeye çalışırken? Bir özlü söz vardır” Demir tava gelir kömür biter, akıl başa gelir ömür biter” inşallah bu özlü sözü yaşayanlardan olmamamız dileğimle.

Eskiden ne güzeldi herkes edepli

Şimdi herkes küpeli Leyla sevilmez şüpheli

Şimdi kalmışız iki dere arasında ne etmeli

Ya iyi olanı almalı gülmeli güldürmeli

Ya kötü ile yaşarken kimse zarar görmesin diye

Alıp bu başı bu diyarları terk etmeli gitmeli

Ne demiş büyüklerimiz

Kötülere katlanmak sandalyenin işi

Gönlün değildir işi hemen çekmeli kötünün fişi

Adam olmalı edepli olmalı önce kişi

Adam derken bakarsın üç kağıtla dönmüş yıkmış krişi

İşte bu nedenle yapmalı güzel olan işi

Ya da alıp bu başı bu diyarları terk etmeli gitmeli

Mehmet Aluç