Kadınım

Kadınım 

Bir gönül telvesinde yıllarımı ararken,

Kendimi tüketmişken, bana kalan kadınım.

Yalnızlığın koynuna kollarımı sararken;

Sevginin iffetini  bana çalan kadınım,

Ben isminin altında yazacak soyadınım.

Derde kucak açalı, alınmaz ellerdeyim.

Aşka küsüp kaçalı, bulunmaz illerdeyim.

Gönül yüzüm façalı, tanınmaz hallerdeyim;

Acıyan hislerime merhem olan kadınım,

Ben ismimin altında yazacak soyadınım.

Ne hayalim kalmıştı, ne hayal kuruyordum.

Beni görmeyenlerin önünde duruyordum.

Kader mi bu keder mi? Kendime soruyordum;

İçime ışık gibi aşkla dolan kadınım,

Ben ismimin altında yazacak soyadınım.

Yargıla geçmişimi, divan-ı aşk kurulsun.

Sen olmayan sözlerin tekmil boynu vurulsun!

Limanı ol kalbimin, kıyametim durulsun;

Sen ümidim bitmişken beni bulan kadınım,

Ben isminin altında yazacak soyadınım.

İmha et sözlerinle kaldığım kafesleri,

İma et gözlerinle daldığım hevesleri.

Helal eyle sensizken aldığım nefesleri;

Sen onca günahımla beni alan kadınım,

Ben ismimin altında yazacak soyadınım.

Şiir boyumu aştı ne desem yetmeyecek.

Nokta noktamsın benim, boşluğu bitmeyecek.

Sen ağzımın tadısın hoşluğu gitmeyecek;

Sen daha ben olmadan benim olan kadınım,

Ben isminin altında yazacak soyadınım...

Ahmet Çabuk