19 Mayıs’ta

Üç beş ağaç, gerisi toprak, bozkır… Mecnun çöl!

Her taraf ağlamaktan olmuş 

Gözyaşı göl!

Savaşlardan bıkmış, bunalmış… 

Adeta savaşacak er kalmamış…

Buna rağmen Çanakkale’de zafer, 

Geçememiş yedi düvel!

Alamamış ne toprağı, 

Ne de kalpteki vatan aşkını

Zalim el…

Savaşmaktan yorgun Anadolu

Dul kalmış kadınlar ve yetim çocukları

Sarmış sağı solu! 

Son padişah

Çanakkale’den gelen İngilizlere bakarken

Çekiyordu ah…

Karşısında Fatih’in portresi

Adeta sorguluyordu

Ne oldu size torunum…

Bağırmasını sanki

Kalbinde duyuyordu!

Kaybettiniz ilk önce İslam yolunu

Yalnızca Rabbime teslim kulunu…

Sözüm ona ilim öğrenmek için Avrupa’ya gönderdiğiniz vatan evlatları

Talan ettiler memleketin sağını solunu!

Her tarafta düşman ajan

Akıtıyordu 

Şehitleri ağlatan kan! 

Memleket evladın da neden vardı isyan

Neden öğretmediniz bu güzide vatan

Düşmana asla satılmaz…

Düşman uyumazken 

Askeri neden uyuttunuz!

O büyük Güç

İhlas…

etmişti iflas

Aranamıyordu bile 

Kimdeydi suç!

Çanakkale’de mağlup edilen İngiliz

Elini kolunu sallaya sallaya

İstanbul’da olmuştu filiz

Çöktürmüştü diz! 

Ekmişti

Gazap tohumlarını!

Her yerde haçlı

Basıyordu toprağına! 

Basıyordu vatanın

Her karış toprağına!

Biraz altın

Bir de Bandırma Vapuru

Git dedi Vahdettin

Mustafa Kemal

Ve arkadaşlarına

Şükür!

Sizinle bulsun Anadolu

Huzur!

Samsun’du 

On dokuz Mayıs bin dokuz yüz on dokuz da

Özgürlüğün ağzı oldu

Kalbi yaşatan soluğu!

Arkasında yürüdükçe silahlandı halk

Yaşlasına bile dedi ayağa kalk!

Erzurum, Sivas kongrelerinde arandı hak

Ve 

Ankara oldu son durak!

Yurdun her yerinde savaştı kınalı kuzular

Cephane taşıdı analar!

Düşman gördü ki

Esiyordu fırtınalar

Hala ezanla… 

Korkmuyordu ölümden

Şehadet şerbeti içiyordu Mehmetçikler

Baki imanla…

Ve

Vatan toprağında kalmadı tek düşman

Cumhuriyet kuruldu

Mustafa Kemal’e Atatürk denildi

Baş kumandan!

Saffet Kuramaz