Edebiyat Evi Aileme

Önce Rabbin ve evrenin sunumunda

İhlâslı bir yüreğe sahip olmak bir ömür özlemim.

Kara düşlerim yoktu öncesinde

Zaman epridi, yürek ç/ağladı

Haşmetli idi kader.

Uyudum bir ömür:

Takriben kırk sene.

Düştü yolum dost meclisine:

Sevdim her birini

Yine Rabbin çağrısıydı bunca elem

Anlatamadığım ne çok şey emanet etti mahrem.

Bir göğe konuşlu

Bir de umutlarımla örtüşen haznemden

Taşan sayısız kelime.

Çatık kaşlı da değildim hani bir ömür

Sadece farkında olmadığım bir hayat

Ne zamanki hanemin kapısını çaldı

Elem ve ölüm

Koştum ardından mevsimin

Dört mevsimin de yüzü dönüktü hazana

Ve ağırlandığım ne çok sanrı

Belki bir öykü olmayı dilediğim

Bazen özrün de yetmediği

Lakin varsa yok içimde saklı iyi niyetim.

Yarına bir yaş alacağım

Yeter ki yas olmasın armağanı evrenin.

Yas’a dönük yüzünde ömrün

Elbette gülümseyeceğim ben de

Sonsuzluğa kol açmadan

Sadece ağırlanmak sevgiyle

Hayat denen mecliste.

Şiirin hikâyesi:

Varlık fazlaca sancılı ise…

Her ne kadar pasosu olan bir öğrenci olmasam da resmi kayıtlarda, ben tüm gönlümle ve içtenliğimle öğrenci olmanın huzuruna vakıfım.

Öğretiler.

Yaptığım hatalar.

Asla hakkınızı ödeyemem.

Kadir geceniz mübarek olsun ve şimdiden hayırlı bayramlar diliyorum.

Allah’a emanet olunuz.

Saygımla her daim.